ഭരതവാക്യം

ചന്ദ്രന്റെ ഭാര്യയാണു രുക്കു. വീട്ടില്‍ രുക്കു 'ഇല്ലെങ്കില്‍' എങ്ങിനേയിരിക്കുമെന്നു ഊഹിക്കാന്‍ കൂടി വയ്യ! എന്തുവേണമെങ്കിലും അവളോടു പറഞ്ഞാല്‍ മതി. സ്നേഹം കൊണ്ട്‌ വീര്‍പുമുട്ടിക്കുന്ന പത്നി. അതു പോലെ തന്നെ കോപവും താപവും കൂടുംബോള്‍ സകല ജംഗമ വസ്തുക്കളും അഗ്നിമിസെയിലുകളായും ബ്രഹ്മോസ്‌ മിസെയിലുകളായും പറക്കും. ഇതു രുക്കൂന്റെ വിരോധികള്‍ പറഞ്ഞു പരത്തുന്ന ശുദ്ധ നൂണയാണെന്ന് ഭരതേട്ടന്‍ എന്നെ ബോധ്യപ്പെടുത്താന്‍ ശ്രമിച്ചു. 'കാണാന്‍ പോകുന്ന പൂരം കേട്ടേറിയണോ?' എന്ന ഭാവത്തില്‍ ഞാനും അദ്ദേഹതിന്റെ കൂടെ ആ വീട്ടിലോട്ടു്‌ പോകാന്‍ നിര്‍ബന്ധിതനായി. സ്നേഹിതം വരുത്തി വെക്കുന്ന ചില വയ്യാവേലകള്‍!

കല്ലും കരടും മാത്രമല്ല 'മുള്ള്‌ മുരട്‌ മൂര്‍ഖന്‍ പാമ്പു്‌' കൂടി ഉണ്ടാവാന്‍ സാദ്ധ്യതയുള്ള ഇടവഴിയും കടന്നു നമ്മള്‍ കോണിയും കേറി കൈനട പാതിവരെ എത്തി. കോണി കേറുമ്പോഴേ എന്തോ ഒരു പന്തികേടുള്ളതു പോലെ എനിക്ക്‌ തോന്നി. സംശയാലുക്കള്‍ക്കു എപ്പോഴും സംശയം തന്നെ! വീട്ടുടമ, വീട്ടിന്റെ വറാന്തയിലെ വാതില്‍ക്കല്‍നിന്നും തല ഉള്ളോട്ട്‌ കടത്തി എന്തോ ഉറക്കെ പറയുന്നുണ്ട്‌ . അതിന്റെ റിയേക്‌ഷന്‍ എന്നോണം അകത്തു ചടപട ശബ്ദം. നിമിഷങ്ങള്‍ക്കുള്ളില്‍ എന്റെ സംശയം നിശ്ശേഷം മാറി! പലതും പറക്കാന്‍ തുടങ്ങി. ഈ അസമയത്തു്‌ എനിക്ക്‌ അവിടെ കയറിച്ചെല്ലാനുള്ള ദുര്‍ഭാഗ്യമുണ്ടാക്കിയ സമയദോഷത്തെ മനസില്‍ ശപിച്ചു.
'താന്‍ പാതി ഭരതേട്ടന്‍ പാതി' എന്ന ഫോര്‍മുല പ്രകാരം ഞാന്‍ യഥായഥം കുറ്റിയടിച്ചതു പോലെ കൈനടയുടെ പാതിവഴിയില്‍ നിന്നു. മുന്നിലോട്ട്‌ അദ്ദേഹം നീങ്ങി. അദ്യം പറന്നു വീണതു്‌ സുദര്‍ശന ചക്രം പോലുള്ള ഒരു ചപ്പാത്തി പലക. പിന്നാലേ അതിന്റെ ഡീയര്‍ ഫ്രന്റ്‌ ചപ്പാത്തിക്കോല്‌. തുടര്‍ന്ന് പല പാത്രങ്ങള്‍ കുടുമ്പസമേതം. 'കറാട്ടേയും' 'കുങ്ങ്‌ഫൂ'വും 'ജൂഡോ'യും ഒക്കെ പ്രയോഗിച്ചു രുക്കുവിന്റെ പ്രാണനാഥന്‍ തന്റെ പ്രാണരക്ഷാര്‍ത്തം മിസെയിലുകളെയെല്ലാം നിര്‍വീര്യമാക്കിക്കൊണ്ടിരുന്നു. ഹെല്‍മെറ്റാവശ്യമില്ലാത അദ്ദേഹത്തിന്റെ തല ഒരു പോറലുമേല്‍ക്കാതേ വെടിക്കെട്ടിന്റെ അവസാന രംഗം വരെ താക്ക്‌ പിടിച്ചു. സ്റ്റോക്ക്‌ തീര്‍ന്നു കാണും. ഗ്രാന്റ്‌ ഫൈനലായി ഒരു പൂക്കുറ്റിയില്‍നിന്നും അഗ്നിപുഷ്പങ്ങള്‍ വീഴുന്നതു പോലെ കുറെ അവിലിന്‍ ദളങ്ങള്‍ പുഷ്പവൃഷ്ടിയായി ഭരതേട്ടനെ എതിരേറ്റു. ഹാവൂ, സമാദാനമായി! പിന്നീടൊന്നും പറന്നുവന്നില്ല.

ഭരതേട്ടന്‍ മുറ്റത്തെത്തി.

"ഹാ.. രുക്കൂ, ദെ, ആരാ ഒരു പുതിയ ആള്‌ വന്നിരികുന്നൂന്ന് നോക്കൂ!"

ഭരതേട്ടന്റെ അകന്ന ബന്ധുവും ബാല്യകാല സ്നേഹിതനുമാണു്‌. വിദേശത്തായിരുന്നപ്പം നാട്ടിലെ കാര്യങ്ങളൊക്കെ ഇദ്ദേഹമാണു കൈകാര്യം ചെയ്തിരുന്നത്‌. വിശേഷിച്ചും മാനസീക പ്രശ്നങ്ങളുള്ള ഭരതേട്ടന്റെ അമ്മയെ ശുശ്രൂഷിക്കുന്നത്‌ പുള്ളിക്കാരനും ഭാര്യയുമാണു്‌. അമ്മയെ വീട്ടിലോട്ട്‌ കൂട്ടിക്കൊണ്ടു പോകാന്‍ ഇനിയും സാധിച്ചിട്ടില്ല. അമ്മയെക്കാണാനും ആ വകയില്‍ കുറച്ചു പൈസ ചന്ദ്രനു കൊടുക്കാനും ഉദ്ദേശിച്ചിട്ടാണ്‌ ഈ വരവ്‌.

ഒന്നും സംഭവിക്കാത്തതു പോലെ രുക്കുവും അയാളും വറാന്തയിലും മുറ്റത്തും അങ്ങിങ്ങായിക്കിടന്ന പാത്രവും മറ്റും വൃത്തിയാക്കിക്കൊണ്ടേ സംഭാഷണവും തുടര്‍ന്നു. ഞാനും പതിയെ പോയി അവരോടൊത്ത്‌ ഉപവിഷ്ടനായി.
ഭരതേട്ടന്‍ ചന്ദ്രനെ അടുത്തു്‌ വിളിച്ചു രൂപ വെച്ചിരുന്ന കവര്‍ കൈയ്യില്‍ കൊടുത്തു. ചന്ദ്രന്റെ മുഖഭാവം മാറി. മുഖം വാടി. ജീവിതാശകള്‍ തകര്‍ന്ന ഒരു മനുഷ്യന്റെ മുഖം പ്രത്യക്ഷമായി. മ്ലാനതേജസ്സായി നില്‍ക്കുന്നൂ ചന്ദ്രന്‍ രുക്കുവിനെ വിളിച്ചു. ആ കവര്‍ അവളുടെ കൈയില്‍ക്കൊടുത്തു.

"ചേട്ടാ ഇതെന്താണു്‌?" രുക്കു ചോദിച്ചു.

സംഗതി എന്താണെന്നറിഞ്ഞും അറിയാത്തതു പോലെ ഭാവിച്ചു ഭരതേട്ടന്റെ നേരെ കൈ നീട്ടിക്കൊണ്ട്‌ ചന്ദ്രന്‍ പറഞ്ഞു,
"അവിടെ ചോദിക്കൂ."

കവര്‍ ടീപോയിമേലെ വെച്ചു രുക്കു ഉള്ളേ പോയി.
അതേ സ്പീഡില്‍ ഒരു പ്ലേറ്റില്‍ അവിലുമായി തിരിച്ചു വന്നു.

"ദാ ഇപ്പോ ചായ കൊണ്ടുവരാം"

വീണ്ടും അകത്തോട്ട്‌ പോയി. പ്ലേറ്റില്‍ നിന്ന്‌ ഒരുപിടി അവില്‍ വാരിയെടുത്ത്‌ ഭരതേട്ടന്‍ വായിലിട്ടു. കൂട്ടിനു്‌ ഞാനും. ഫസ്റ്റ്‌ക്ലാസ്‌ അവില്‌! വീണ്ടും ഒരുപിടി വാരിയെടുത്ത്‌ വായിലോട്ടെറിയാന്‍ മുതിര്‍ന്നപ്പോള്‍, അകത്തുനിന്നും ചാടി വന്നു ഒരു സ്ത്രീ. പ്രായമുള്ള സ്ത്രീ. ഭരതേട്ടന്റെ കൈയില്‍ കടന്നുപിടിച്ചു. ആ സ്ത്രീ പറയുന്നു:

"ഭഗവന്‍, ഇനി മതിയാക്കൂ. അങ്ങയുടെ ഭക്തന്‌ എത്രത്തോളം സമ്പത്തുണ്ടാകണമോ, ദേവന്മാര്‍ക്കുപോലും ദുര്‍ലഭമായ ആ സമ്പത്ത്‌ ഒരുപിടി അവില്‍ ഭക്ഷിച്ചതുകൊണ്ട്‌ ഭക്തനായ ബ്രാഹ്മണശ്രേഷ്ഠന്‌ സിദ്ധിച്ചിരിക്കുന്നു. അങ്ങ്‌ ഒരുപിടി അവില്‍ ഭക്ഷിച്ചതുകൊണ്ടു മാത്രം പരമ സാത്വികനായ ഈ ഭക്തന്‌ മോക്ഷം പോലും സിദ്ധിച്ചിരിക്കുന്നു. അരുതു്‌ ഇനി ഭക്ഷിക്കരുതു്‌."

"അമ്മേ, എന്താണു അമ്മ പറയുന്നത്‌! ഇതു ഞാനാണു്‌. നിങ്ങളുടെ മകന്‍. ഭരതന്‍."
ഗദ്ഗദത്താല്‍ വാക്കുകള്‍ ഇടറുന്നൂ.

അമ്മയുടെ ഇരുകൈകളും മാറില്‍ച്ചേര്‍ത്തുപിടിച്ചു കൊണ്ട്‌ വാവിട്ടു കരയുന്നൂ ആ കൊച്ചുകുട്ടി.

അംബ

അഭ്യസ്തവിദ്യരുടെ തൊഴില്ലായ്മ നാട്ടില്‍ കൊടികുത്തി വാഴുന്ന കാലം. പ്രഗല്‍ഭരായ എന്റെ സഹപാടികളും സുഹ്രുത്തുക്കളും കഴുത്തില്‍ ടൈയ്യും, മെയ്യില്‍ ടെര്‍ലിന്‍ ഷര്‍ട്ടും, കാല്‍ക്കുഴലിനു കീഴെ ഒരു ജോടി ഷൂവും, വായ്‌ നിറയേ പൊയ്യുമായി ജോലി അന്വേഷിച്ചു്‌ പട്ടണങ്ങളിലും പട്ടിക്കാട്ടിലും അലയുന്ന സമയം. എനിക്ക്‌ ഏതാണ്ട്‌ ഒരു ജോലി ശരിയാവുന്ന ലക്ഷണം. ഈ സന്തോഷ വാര്‍ത്ത കൈമാറാന്‍ പറ്റിയ ഒരു കുടുംബം ഉണ്ടങ്കില്‍ അതു ഭരതേട്ടന്റെതു മാത്രമാണു്‌. അതെന്താ അങ്ങിനെ? 'A friend in need is a friend indeed!'കേട്ടിട്ടില്ലെ,അതുതന്നെ. 'അകത്തു കത്തിയും പുറത്തു പത്തിയുമായിട്ടുള്ള' എന്റെ സ്വന്തക്കാരും ബന്ധക്കാരും പലപ്പോഴും കീറാമുട്ടികളായിരുന്നു. ഉപകാരത്തിലേറെ ഉപദേശവും ഉപദ്രവവും.

അതുമിതും ചിന്തിച്ച്‌ തല പുണ്ണാവുന്നതിനു മുന്‍പേ ഞാന്‍ മെല്ലെ ഇറങ്ങി നടന്നു. സുശീലേച്ചി സുസ്മേരവദനയായി പൂമുഖത്തു തന്നെയിരിപ്പുണ്ട്‌. എന്നെ കണ്ടു്‌ രണ്ടേ രണ്ടു നിമിഷം ആയിട്ടുണ്ടാവില്ല. നോക്കൂ, ദാ ചായയും പലഹാരവും ടീപോയിമേലെ നിരന്നു!

പ്ലെയിറ്റിലുള്ള അവസാനത്തെ നെയ്യപ്പവും എന്റെ കയ്യില്‍നിന്ന് അപ്രത്യക്ഷമായി! കയ്യില്‍ പുരണ്ട വെളിച്ചെണ്ണ 'പലതുള്ളി-പെരുവെള്ളമായി' മാറുന്നതിനു മുന്‍പുതന്നെ കാലിലും കൈകളിലും നന്നായി തടവി മിനുക്കി. ആവി പറക്കുന്ന ചായ കുടിക്കുന്നതിനിടയില്‍ ഭരതേട്ടന്‍ കയറി വന്നു. രണ്ടാമത്തെ കപ്പെടുത്തു ചേച്ചി ഭരതേട്ടന്റെ കയ്യില്‍ കൊടുത്തു.
"രണ്ടു കപ്പല്ലെ ചായ കാണുന്നുള്ളൂ. സൂ, നീ കുടിച്ചോ ചായ?" സ്നേഹം വടിഞ്ഞൊഴുകിയ ചോദ്യം.
"ഓ. ഞാനിപ്പോ കുടിച്ചതേയുള്ളു."
(പാവം ചേച്ചി! എന്താ പാവം? ത്യാഗം ചെയ്തതു പോരേ കള്ളം പറയണോ?)
"ഞാനാ മെക്കാനിക്ക്‌ മോഹന്റെ ഷെഡ്‌ വരേ പോയതാ. ഓനാടീല്ല."
"മെക്കാനിക്കിന്റെ അവശ്യം?" സംഗതി അറിയാന്‍ ഞാന്‍ തോക്കിനകത്തോട്ട്‌ വെടിവെച്ചു.
"ഞാനൊരു 'അംബ' കച്ചോടാക്കീട്ടുണ്ട്‌. അതൊന്നു ഷെഡ്ഡിന്നെറക്കണം"
"അത്ര പഴയതാണോ ഭരതേട്ടാ?" ഞാന്‍ സംശയനിവര്‍ത്തിക്കായി ചോദിച്ചു.
"കുറച്ചു പഴയതു തന്നെ. എന്നുവെച്ചു അത്ര വളരെ പഴയൊതൊന്ന്വുല്ല."
അങ്ങിനെ ഭരതേട്ടന്‍ അംബയുടെ ഉത്ഭവ കഥ പറയാന്‍ തുടങ്ങി.
"രാഘവനറ്യോ, തൊള്ളായിരത്തമ്പതിലാണു്‌ അംബ ആദ്യമായി ഇന്ത്യയില്‍ കാലു കുത്തിയത്‌. Morris Oxford രണ്ട്‌, മൂന്നു എന്നീ മോഡല്‍സാണു ആദ്യം ഇറക്കിയത്‌. ഇവിടെ അതു Landmaster-ന്നാ അപ്പോ പറയ്യ്‌വാ. അമ്പത്തേഴായപ്പോളേക്കും പേര്‌ Ambassador-ന്നാക്കി. ഫസ്റ്റ്‌ ക്ലാസ്സ്‌ വണ്ടി. മന്ത്രിമാരും തന്ത്രിമാരും പിന്നെ 'അംബയും അമ്പിയും' ഒക്കെ ഉണ്ടങ്കിലേ പൊറത്തെറങ്ങൂന്നായി. അതിന്റെ ഫ്രന്റ്‌ നോക്ക്‌, എന്തു രസാണു ആ ഗ്രില്ല് കാണാന്‍."

ആന വരുന്നതിനു മുന്‍പേ കേള്‍ക്കുന്ന മണിയൊച്ചപോലെ ഭരതേട്ടന്‍ അംബപ്പുരാണം പറഞ്ഞു തീരുന്നതിനിടയില്‍ സുശീല ചേച്ചിയുടെ അതൃപ്തി പ്രകടനംഃ

"രാഘവാ, ഞാനന്നേരേ പറഞ്ഞതാ നമുക്കൊരു 'പ്രമീയറോ' 'പദ്‌മിനിയോ' ഒക്കെയാ നല്ലതെന്നു്‌. അന്നേരം ഓറെന്നെ കളിയാക്കി. ഇപ്പോ പത്തു ദിവസായി മെക്കാനിക്കിനീം പെയിന്ററീം തേടി നടക്ക്വാ."

ഉരുളക്കുപ്പേരി പോലെ ഭരതേട്ടന്റെ പ്രതികരണംഃ

"ഞാന്‍ ഒരു സുശീലയെക്കൊണ്ടേ സഹികെട്ടുനടക്കുമ്പം വെറൊരു പദ്‌മിനി ഇവിടെ ശരിയാവ്വോ, നീ തന്നെ പറയൂ മോനേ?"
തമാശയിലൂടെ പറഞ്ഞ കാര്യം സുശീലേച്ചിയെ കിടിലം കൊള്ളിച്ചു. രോഷാകുലയായ ചേച്ചിയുടെ അപ്പോഴത്തെ തലവെട്ടിച്ചുള്ളൊര്‌ നോട്ടം! എന്റെ ഈശ്വരാ, അബദ്ധത്തിലെങ്ങാനും ദൈവം സ്ത്രീകള്‍ക്കു ഒരു നെറ്റിക്കണ്ണു കൊടുത്തിരുന്നെങ്കില്‍ എന്തായിരിക്കും ഭരതേട്ടന്റെ സ്ഥിതി? എന്റെ മനസ്സില്‍ ഒരു പിണര്‍ പോലെ ആ സീന്‍ മിന്നി മറഞ്ഞു. വെളിയില്‍ ആകാശത്ത്‌ സൂര്യന്റെ പ്രകാശം വളരെ കുറഞ്ഞു.

നെയ്യപ്പത്തിന്റെ മാധുര്യവും ചായയുടെ ചൂടും നാക്കില്‍ വെച്ചുകൊണ്ടു എങ്ങനയാ ഭരതേട്ടനെ ന്യായീകരിക്കുക? കരയിലിട്ട മീനെപ്പോലെ എന്റെ മനസ്സ്‌ ഒന്നു പിടഞ്ഞു.

"ഹാ....! ഞാന്‍ പറയാന്‍ വന്ന കാര്യം മറന്നു." എനിക്കു്‌ വിഷയം മാറ്റാന്‍ ഒരു പഴുത്‌ കിട്ടി.

ഞാനും പച്ചപിടിക്കാന്‍ പോകുന്നു എന്നറിഞ്ഞപ്പോള്‍ ആ ദമ്പതികള്‍ഇരുവരുടെ 'മൂഡും' പഴയ ഫോമിലേക്കു തിരിച്ചു വന്നു. മാനത്ത്‌ കാര്‍മേഘക്കൂട്ടത്തില്‍ ഒളിച്ചിരുന്ന സൂര്യനും ഭൂമിയിലോട്ട്‌ നോക്കി മന്ദഹസിച്ചു.

പാട്ടുകാരന്‍

ആഫ്രിക്കയില്‍ 'ഉഗണ്ടാ'യിലായിരുന്നു, ഭരതേട്ടന്‍. ഇടി അമീനിന്റെ അടിയും ഇടിയും സഹിക്കാന്‍ വയ്യാതായപ്പോള്‍ ആ നാടു വിട്ട്‌ ഓടിപ്പോന്നതാ. സര്‍വ്വവും അവിടെ ഉപേക്ഷിച്ച്‌ ജീവനും കൊണ്ടാണോടിയത്‌. എന്നിരുന്നാലും തന്റെ സന്തതസഹചാരിയായിരുന്ന ഒരു സാധനം മാത്രം, അതേ ആ റേഡിയോ, അവിടെ വിട്ടോണ്ട്‌ പോരാന്‍ പുള്ളിക്ക്‌ മനസ്സില്ലായിരുന്നു. ഡള്ളസ്‌ സായിപ്പ്‌ ആഫ്രിക്ക വിടുമ്പോള്‍ കൊടുത്ത സമ്മാനം. തന്നെ പാട്ടു പാടുമ്പോഴെല്ലാം പ്രോല്‍സാഹിപ്പിച്ച ഒരേ ഒരു വ്യക്തിയാണ്‌ സായിപ്പ്‌. ആ നല്ല മനുഷ്യനെ എങ്ങിനെ മറക്കും ? അതുകൊണ്ടുതന്നെ വളരെ കഷ്ടപ്പാടുകള്‍ സഹിച്ച്‌ കെട്ടിപ്പേറി എങ്ങിനേയോ അത്‌ നാട്ടില്‍ കൊണ്ടു പോന്നത്‌.

പഴയ ഒരു വീടാണ്‌ ഭരതേട്ടന്റെത്‌. കഷ്ഠിച്ചു താമസിക്കാനുള്ള സൌകര്യമേയുള്ളു. ആ റേഡിയോ വെക്കാന്‍ ഒരു ഇടം ശരിയായിട്ടില്ല. പത്തായം പേറിക്കോണ്ടാ ഇദ്ദേഹം നാട്ടില്‍ വന്നതെന്ന് നട്ടുകാരൊക്കെ കളിയാക്കി. ഞാനും കണ്ടു ആ സാധനം. ഒരു 'മിനി-പത്തായം' തന്നെ. എങ്കിലും 'old is gold' എന്നാണല്ലോ പ്രമാണം. കുറച്ചു ദിവസമായിട്ടു അതവരുടെ ഡൈനിംഗ്‌ ടേബിള്‍മേലെ പ്രതിഷ്ഠിച്ചിരിക്ക്വാ. മദ്ദളക്കാരന്റെ മടിയിലൊതുങ്ങാത്ത മദ്ദളം പോലെ അതു തീന്‍മേശയുടെ ഇരു വശത്തെ വ്യോമാതിര്‍ത്തികളും ലങ്കിച്ച്‌ നില്‍ക്കുന്നത്‌ ഗൃഹലക്ഷ്മിയുടെ അമര്‍ഷത്തിനും അപകര്‍ഷത്തിനും കാരണമാകുന്നുണ്ട്‌. ഭാര്യ സുശീലയാണെങ്കിലും അങ്ങോര്‍ക്ക്‌ പിടിക്കാത്ത ഒരു സംഗതി ഉണ്ടെങ്കില്‍ അതു noice pollution മാത്രമാണ്‌. അമ്പതൊക്കെ താണ്ടിയിട്ടും സന്ദ്യാനേരത്തു ഭരതേട്ടന്റെ സിനിമാ ട്യൂണ്‍ കേട്ടാല്‍ ഏതു സുശീലയാ ദുശ്ശീലയാകാതിരിക്ക്വാ! സുശീലേച്ചി കഴിഞ്ഞ കുറച്ചു ദിവസമായി ഈ റേഡിയൊവില്‍നിന്നുമുള്ള അപശബ്ദം കേട്ടു പലതവണ കുക്കര്‍ ഓഫാക്കാന്‍ അടുക്കളയിലേക്കു തന്റെ ശരീരഭാരം കണക്കിലെടുക്കാതെ ഓടിപ്പോയിട്ടുണ്ട്‌. അതു കാണുമ്പോളൊക്കെ സ്റ്റാര്‍ട്ടിംഗ്‌ ട്രബിളുള്ള ചവര്‍ലെറ്റ്‌ എഞ്ചിന്‍ പോലെ കുലുങ്ങിക്കുലുങ്ങിച്ചിരിക്കുന്നു ഭരതേട്ടന്‍!

‍ ഏറിയല്‍ ഉയര്‍ത്തിക്കെട്ടിയാല്‍ അപസ്വരം ഒഴിവാക്കി സംഗീതത്തിന്റെ സ്വരമാധുര്യം കൂട്ടാമെന്ന ഒരു ആശയം മനസ്സിലോട്ടു കടന്നുവന്നിട്ട്‌ കുറച്ചു നേരമായി. ഗൃഹമന്ത്രിയുടെ സമ്മതമ്മില്ലാതെ പുരക്കകത്തോ പുറത്തോ ഒരു കാര്യവും ചെയ്യാറില്ല. പാട്ടു കേള്‍ക്കാനുള്ള ഭ്രാന്ത്‌ കൂടിയപ്പോള്‍ സീനിയര്‍ മോസ്റ്റായിട്ടുള്ള തെങ്ങേല്‍ അതങ്ങു നടപ്പിലാക്കി. ചേച്ചി പതിവു പോലെ അന്നത്തെ ക്വോട്ട അലക്കു കഴിഞ്ഞ്‌ തുണി ആറീടാനായ്‌ വന്നപ്പോള്‍ അഴ കാണുന്നില്ല. പറമ്പു മുഴുവന്‍ തേടി നോക്കിയപ്പം അതു പീറ്റത്തെങ്ങിന്റെ തലമണ്ടക്ക്‌ കീഴില്‍ കിടക്കുന്നു. അലറിയടിച്ചു കൊണ്ടു ഓടി അകത്തോട്ട് വന്നപ്പോള്‍ ഇവിടേ ഭരതേട്ടന്‍ റേഡിയൊവില്‍നിന്നും വരുന്ന അതിമധുരമായ ഒരു പാട്ടു സ്വയം മതിമറന്നാസ്വദിച്ചു കൊണ്ടിരിക്കുകയാണു്‌.
"..............
എങ്കിലുമെന്നോമലാള്‍ക്ക്‌
താമസിക്കാനെന്‍ കരളില്‍
തങ്കക്കിനാക്കള്‍ കൊണ്ടൊരു
താജ്‌മഹല്‍ ഞാനൊരുക്കാം."

"ഓ അങ്ങിനെയാണോ? ഇവിടെ തജ്‌മഹല്‍ ഒരുക്കുവാ, ഞാനവിടെ തുണി ആറീടാന്‍ അഴയില്ലാണ്ട്‌ ചത്ത്‌ ചാമ്പലാവ്വ്വാ. നിങ്ങള്‍ക്കു വേറെ പണീയൊന്നുമില്ലേ ? "
ഇത്രയും പറഞ്ഞു റേഡിയൊവിന്റെ ഏറിയല്‍ കണക്‌ഷന്‍ പിടിച്ചൊരു വലി. കള പിഴുതെറിയും പോലെ വലിച്ചൊരേറും,മുഖത്തേക്ക്‌. അപ്പോഴും സൌമ്യത കൈവെടിയാതെ ഭരതേട്ടന്‍ ചേച്ചിയെ നോക്കി തുടര്‍ന്ന് മൂളുകയാണ്‌:
"പ്രാണസഖി ഞാന്‍ വെറുമൊരു
പാമരനാം പാട്ടുകാരന്‍......"

അതാണ്‌ ഭരതേട്ടന്‍!